KIKK is een internationaal festival in Namen waarbij (digitale) kunst centraal staat. Het doel is om de implicaties van nieuwe technologieën op verschillende vakgebieden te doorgronden. Hun brede blik betreft onder andere gebieden zoals economie, cultuur en design. Dit jaar stond het festival in het thema van “interferences”, ofwel “storingen” in het Nederlands.

Tijdens de 2016-editie van het festival was er weer volop interessants aanwezig. Onder meer een market , waar jong talent hun veelbelovende projecten kon tonen aan het publiek, een ruimte met installaties gericht op kinderen (Little KIKK), en natuurlijk de grote hallen waar er geluisterd kon worden naar verschillende inspirerende sprekers.

Hieronder ga ik de ervaringen beschrijven die ik gehad heb op het festival. Hierbij licht ik 4 zaken in het bijzonder toe, zijnde de algemene indruk, Agi Heines (spreker), Pauline van Dongen (spreker) en Ego (installatie).

Algemene sfeer
Nadat ik een week van tevoren op de Dutch Design Week was geweest, moet ik toegeven dat ik wel teleurgesteld was over de grote van het KIKK festival. Op de site werd er over het festival gesproken alsof het een soort mekka van inspiratie was, terwijl het in feite nogal aan de kleine kant was. Met maar 4 locaties was het niet bepaald om over naar huis te schrijven. Daarnaast waren de exposities die aanwezig waren kleinschalig van aard. Als je er een keer een expositie bezocht had, had je het ook wel gezien.

Niet alles was negatief, de sprekers die op het festival waren, waren van wereldniveau. Een aantal grote namen die gekomen waren, inspireerde me sterk. Helaas was er tussen de sprekers door niet echt veel te doen. De enige mogelijkheden die bestonden waren: naar de market gaan, Little KIKK bezoeken, of simpelweg de stad in de gaan.

Agi Heines

download
Een van de meest inspirerende sprekers op KIKK was met zekerheid Agi Heines. Deze toekomst gerichte designer was erg op het speculatieve gericht. Hierbij staat de vraag “wat als?” centraal. Betreffende deze kwestie nam zij een human-centered positie in. Ze stelt zich dan ook de vraag: hoe kan ik gemodificeerd worden? Hoe zal ik er uit komen te zien? Welke voor- en nadelen brengt dit met zich mee?

Een van de voorbeelden die ze voorlegde op het gebied van modificaties was dat van een doorzichtige schedel. Deze schedel zou het opsporen van tumoren gemakkelijker maken, maar zou als nadeel hebben dat het er vreemd uitziet. Volgens Heines moeten we de grens tussen functionaliteit en deze vreemde esthetiek goed bewaken. Mensen willen geen modificaties ondergaan als ze daardoor raar gaan uitzien.

Pauline van Dongen
Pauline is een Nederlandse mode ontwerpster. Ze voegt 2, op het eerste gezicht totaal verschillende disciplines samen, namelijk mode en technologie. Ze is van mening dat functionaliteit niet boven esthetiek moet komen te staan en zorgt er hiermee voor dat haar designs allemaal zeer “low-profile” overkomen. Waar andere kleding die geïntegreerd is met technologie, dit écht uitstraalt, is de kleding van Pauline eerder subtiel verrijkt.

Als voorbeeld toonde ze het publiek haar Solar Shirt. Dit T-shirt is uitgerust met een aantal zonnepanelen die een telefoon in ongeveer 2 uur volledig kunnen opladen (afhankelijk van de weersomstandigheden). Dit shirt ziet er mooi en simpel uit en bezit daarnaast meer functionaliteit dan een “normaal” shirt. Een van haar motto’s is dan ook: “I wonder why, as soon you integrate tehnology, people tend to value functionality over the experience.”

Ego
De mens heeft een bijzondere band met zijn eigen spiegelbeeld. Zo speelt deze een belangrijke functie in het vormen van het ego van een jong kind. Meestal ontstaat bij deze vorming een conflict tussen enerzijds het objectieve lichaam (spiegelbeeld) en de emotionele ervaring van het individu. Het ego is uiteindelijk het resultaat van deze tweestrijd.

ego_photo1

Kunstenaars Klaus Obermaier, Stefano D’Alessio and Martina Menegon  proberen de objectivering van het lichaam een “twist” te geven door het spiegelbeeld te vervormen en te abstraheren. Alhoewel het een abstracte verbeelding is, wordt het spiegelbeeld een deel van het “zelf”. Op eerste gezicht is dit niet meteen duidelijk, maar na deze realisatie krijgt de, in het oog springende installatie, een diepere betekenis.

Conclusie
Als ik zo op mijn ervaring terugkijk, kan ik zeggen dat KIKK zeer inspirerend was. Hoewel er een paar punten waren die ik liever anders had gezien, zoals sommige sprekers die enkel Frans spreken en de kleinschaligheid, was het toch een fijne ervaring. Volgend jaar zou wel liever maar 1 dag gaan, aangezien er nu naar mijn mening te weinig te doen was tussen de sprekers door.

Bron afbeeldingen: KIKK.be

Auteur: Tyara Schetgens